Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej Archidiecezji Gnieźnieńskiej

W cza­sie tego­rocz­nych reko­lek­cji w Gnieź­nie sza­fa­rze mogli zapo­znać się z książką Kame­rzy­sta i foto­graf w cza­sie litur­gii napi­sa­nej pod redak­cją ks. Fran­ciszka Jabłoń­skiego. Pozy­cja ta, zgod­nie z tytu­łem, skie­ro­wana jest przede wszyst­kim do osób, które mają zamiar w cza­sie litur­gii robić zdję­cia i krę­cić filmy. Nie­mniej jed­nak zawiera wiele infor­ma­cji litur­gicz­nych przy­dat­nych rów­nież dla innych uczest­ni­ków spo­tka­nia liturgicznego.

Książka roz­po­czy­nają frag­menty doku­men­tów Kościoła zawie­ra­jące infor­ma­cje nt. środ­ków spo­łecz­nego prze­kazu, roz­po­czy­na­jąc od doku­men­tów Soboru waty­kań­skiego II, Kodeksu Prawa Kano­nicz­nego, Kate­chi­zmu Kościoła Kato­lic­kiego, doku­men­tów papie­skich, aż do wska­zań na pozio­mie lokal­nym, opra­co­wa­nych na II Pol­skim Syno­dzie Ple­nar­nym oraz Komi­sję Epi­sko­patu Pol­ski ds. Litur­gii i Dusz­pa­ster­stwa Liturgicznego.

Prze­czy­taj dal­szy ciąg artykułu →

Sam temat wska­zuje, iż ist­nieje ścisły zwią­zek wła­ści­wej wizji litur­gii z jej oddzia­ły­wa­niem na życie Kościoła. Aby uświa­do­mić sobie, czym litur­gia jest należy przyj­rzeć się samemu poję­ciu.  Wyraz — litur­gia — pocho­dzi od grec­kiego — leitur­gia, skła­da­ją­cego się z przy­miot­nika — leitos — /oznacza wszystko to, co się tyczy życia spo­łecz­nego ludu/ i źródło­słowu –erg– /por.-ergon-praca, dzieło, służba/, ozna­cza więc skró­towo: służba ludowi. W kul­tu­rze grec­kiej słowo litur­gia posia­dało zatem różne zna­cze­nia, w tym, gdy idzie o życie reli­gijne, ozna­czało wszyst­kie czyn­no­ści zwią­zane z kul­tem, ze służbą bogom. Sta­ro­żytni chrze­ści­ja­nie nie nazy­wali swego nabo­żeń­stwa litur­gią. Uży­wali innych okre­śleń: łama­nie chleba, Wie­cze­rza Pań­ska, dzięk­czy­nie­nie, ofiara, a od V wieku poja­wia się nowa nazwa — msza.

Prze­czy­taj dal­szy ciąg artykułu →

Można zapy­tać: Ist­nieje w ogóle ducho­wość eucha­ry­styczna nad­zwy­czaj­nych sza­fa­rzy? Prze­cież Eucha­ry­stią winni żyć wszy­scy ochrzczeni. Eucha­ry­stia jest skar­bem całego Kościoła, nie tylko jed­nej grupy. Można jed­nak mówić o ducho­wo­ści sza­fa­rzy w tym zna­cze­niu, że oni bar­dziej niż inni winni żyć Eucha­ry­stią, bo są tak bli­sko niej, bo prze­cież: „Komu wiele dano, od tego wiele wyma­gać będą”. I jesz­cze jedno: Sza­farz jest bli­sko Eucha­ry­stii, pra­wie codzien­nie uczest­ni­czy we Mszy św., dla­tego grozi mu rutyna, przy­zwy­cza­je­nie. Stąd też wypływa koniecz­ność głęb­szego spo­glą­da­nia na Eucharystię.

Oka­zją jest koń­czący się Rok Eucha­ry­stii i nie­zwy­kłe słowa Sługi Bożego Jana Pawła II: „Ini­cja­tywa Roku Eucha­ry­stii rodzi się ze zdu­mie­nia , jakie budzi się w Kościele przed tą wielką Tajem­nicą. To zdu­mie­nie nie­ustan­nie ogar­nia moją duszę (…) Niech Rok Eucha­ry­stii będzie dla wszyst­kich cenną oka­zją do uświa­do­mie­nia sobie na nowo tego, jak nie­zrów­nany skarb Chry­stus powie­rzył swemu Kościo­łowi. Niech pobu­dza do cele­bro­wa­nia jej w spo­sób żywszy, i bar­dziej świa­domy, a z tego niech wypływa życie chrze­ści­jań­skie prze­mie­nione miło­ścią” ( Mane nobi­scum Domine , nr 29).

Prze­czy­taj dal­szy ciąg artykułu →

Z ks. Fran­cisz­kiem Jabłoń­skim — refe­ren­tem die­ce­zjal­nym Wydziału Dusz­pa­sterstw Spe­cja­li­stycz­nych, odpo­wie­dzial­nym za ich for­ma­cję duchową, roz­ma­wia Joanna Dolna.

Trwają reko­lek­cje dla nad­zwy­czaj­nych sza­fa­rzy Komu­nii św. „Nie­dziela Gnieź­nień­ska” nie­dawno roz­ma­wiała jed­nym z nich. Chcie­li­by­śmy ich dzia­łal­ność jesz­cze bar­dziej przybliżyć.

JOANNA DOLNA: — Jak zro­dziła się myśl powo­ła­nia nad­zwy­czaj­nych szafarzy?

KS. FRANCISZEK JABŁOŃSKI: — W 1990 r. odbył się Kon­gres Eucha­ry­styczny w Pol­sce. Jego owo­cem było powo­ła­nie nad­zwy­czaj­nych sza­fa­rzy Komu­nii św. w Kościele w Pol­sce. Rok póź­niej, w 1991 r., w naszej archi­die­ce­zji pierw­sza grupa męż­czyzn prze­szła sto­sowne przy­go­to­wa­nie i od Nie­dzieli Pal­mo­wej roz­po­częła swoją posługę.
Prze­czy­taj dal­szy ciąg artykułu →