Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej Archidiecezji Gnieźnieńskiej

Coraz bar­dziej doty­kamy praw­dzi­wej Afryki. Pozna­jemy, szcze­gól­nie Basia, język swa­hili, pod­sta­wowe słowa rów­nież w języku luo. Zacie­śniają się kon­takty z miesz­kań­cami, szcze­gól­nie Kowak, i to z roz­ma­itych przy­czyn. Bywamy w domach, spo­ty­kamy się z róż­nymi poko­le­niami Tanzańczyków.

Cie­szymy się z tego bar­dzo, ale jed­no­cze­śnie smu­cimy. Wie­dzie­li­śmy, że to biedny kraj. Powierz­chowna zna­jo­mość kraju to potwier­dziła. Jed­nakże coraz więk­sza bli­skość rze­czy­wi­sto­ści tan­zań­skiej prze­raża nas. Bieda totalna, nie­wy­obra­żalna, trudna do opi­sa­nia sło­wem. Co chwilę sta­jemy w obli­czu dyle­ma­tów – jak pomóc. Pokor­nie­jemy coraz bar­dziej wobec nie­doli dzieci, ich rodzi­ców i dziad­ków. Nie można pomóc wszyst­kim, a więc zawsze sta­jemy przed wybo­rem. Nie­stety te wybory doty­czą rów­nież kwe­stii życia lub śmierci. Nigdy nie uod­por­nimy się na nie­szczę­ście, to już wiemy.

Prze­czy­taj dal­szy ciąg artykułu →

Tum­sifu Yesu Kri­sto — na milele. Amina.
Niech będzie pochwa­lony Jezus Chry­stus. Na wieki wie­ków. Amen

W Afryce każda rzecz, każda sytu­acja są inne niż w Euro­pie. Każda czyn­ność, każde postę­po­wa­nie są inne niż w Euro­pie. Oka­zuje się, że tak naprawdę to my Euro­pej­czycy jeste­śmy inni. Bo Afryka to pełna natu­ral­ność na każ­dym polu. Kiedy przy­je­cha­li­śmy na czarny kon­ty­nent byli­śmy prze­ko­nani, że wiele będziemy mogli zro­bić. I rze­czy­wi­ście tak jest, ale w zupeł­nie innym znaczeniu.

Prze­czy­taj dal­szy ciąg artykułu →